Przywódca niejedno ma imię!

Przywódca niejedno ma imię!


Do końca lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku wśród badaczy panowało przekonanie, że przywódcą należy się urodzić. I kropka. I na tym zdaniu właściwie mogłabym zakończyć ten wpis, ale czy aby na pewno w tak dynamicznie zmieniającym się świecie, teoria ta nie została podważona? Otóż została i to niejednokrotnie!

Dlaczego? Bo już w momencie kiedy się narodziła, nasuwała pewne wątpliwości. W jej myśl idealny przywódca to taki, którego portfolio osobowości zawiera poniższe cechy oraz umiejętności:

  • Uczciwość i rzetelność,
  • Pewność siebie,
  • Inteligencja,
  • Zapał i ambicja,
  • Chęć kierowania innymi i wywierania wpływu,
  • Rzetelna wiedza techniczna związana z zakresem odpowiedzialności.

Patrząc na powyższy zestaw cech osobniczych, widać, że pewne umiejętności mogą zostać nabyte lub/i rozwinięte w trakcie zdobywania doświadczenia zawodowego. Zgodzicie się chyba, że nie rodzimy się z pewnością siebie, lecz rozwijamy, a czasami wręcz nabywamy ją. Już samo podnoszenie zawodowych kompetencji sprawia, ze jesteśmy bardziej pewni siebie. Ciekawe jest również podejście badaczy do poziomu inteligencji przywódcy. Jeśli iloraz inteligencji lidera jest zbyt wysoki, może nie pomagać… lecz wręcz przeszkadza! Bowiem przywódca dostrzega nie tylko podstawowe problemy organizacji, ale również wszystkie inne niewidoczne gołym okiem, które mogą odwrócić jego uwagę od tego, co naprawdę ważne.

W obszarze administracji biurowej niektóre z tych cech mogą okazać się jednak kluczowe. Przede wszystkim warto zwrócić uwagę na chęć kierowania innymi. Dobry szef-przywódca będzie w taki sposób komunikował się z sekretarką czy asystentką, aby nie miała ona wątpliwości, w jaki sposób ułożyć priorytety. Warto sobie uświadomić, że tylko odpowiednio wydane polecenia czy umiejętność pokierowania drugą osobą sprawi, że szef może odnieść sukces, ponieważ to w jego gestii jest efektywne zarządzanie pracownikiem.

Popatrzmy na dzisiejsze podejście do roli przywództwa. Zdecydowanie jest ono bardziej liberalne. Zarówno styl zarządzania, jak i sam lider, powinien dostosować się do osób, którymi kieruje. Jednym słowem nie ma jasno określonego przepisu na lidera idealnego,  a stała jest tak naprawdę jedynie – ku zaskoczeniu – zmiana. Niemniej jednak, badania pokazują, że pracownicy, którzy czują się szanowani przez swoich przywódców charakteryzują się o:

  • 56% lepszym zdrowiem i samopoczuciem,
  • 89% lepszym zadowoleniem i satysfakcją,
  • 92% większą koncentracją i zdolnością ustalania priorytetów,
  • 55% większym zaangażowaniem.

Ważne, prawda? Tym bardziej, że okazywanie szacunku jest dla pracowników zdecydowanie ważniejsze od uznania, wizji, czy nawet możliwości rozwoju, nauki i doskonalenia się. Wniosek jest zatem jeden!

 Szef powinien okazywać swojej asystentce czy sekretarce szacunek, bo dzięki temu może podnieść jej efektywność oraz satysfakcję z wykonywanej pracy, co przełoży się na jakość wykonywanych obowiązków.

Ważne jest również to, aby ten szacunek nie był przypadkowy. Badacze podkreślają, że nawet drobne zachowania, takie jak: uśmiechanie się , uważne słuchanie czy dziękowanie, mogą zdecydowanie wpłynąć na to, że pracownik poczuje się traktowany z szacunkiem.

Szefowie, zwróćcie więc uwagę na to co oraz w jaki sposób komunikujecie swoim asystentkom. Wprowadzenie nawet najdrobniejszych zmian może okazać się kluczowe, aby osiągnąć sukces w zarządzaniu!

W dobie dynamicznych zmian dominującą koncepcją związaną z byciem liderem jest przywództwo charyzmatyczne.  Według tej teorii rola przywódcy to nie tylko spełnianie oczekiwań, ale także motywowanie pracowników do rozwoju i poszukiwań nowych rozwiązań[1]. Taka postawa przywódcy gwarantuje efektywniejszą pracę podwładnych.

Według badaczy cechy wyróżniające przywódcę charyzmatycznego to:

  • Występowanie w roli agenta zmiany,
  • Zachowanie odbiegające od przeciętnego,
  • Wiara w siebie,
  • Wizja,
  • Zdolność do wyrażania wizji,
  • Silne przekonanie do wizji,
  • Wrażliwość na otoczenie.

 

Widać zatem, że oprócz powtarzającej się cechy związanej z pewnością siebie pojawia się po raz kolejny nieobojętność na otoczenie. Zdaje się, że jest to jedna z kluczowych umiejętności czy też cech, towarzysząca dobremu przywódcy, niezależnie od czasów, w których żyje.

Warto zauważyć, że także w tej teorii widać jak ważna jest komunikacja. Sama również bardzo często o niej mówię w relacji szef-sekretarka. Także badacze podkreślają, że komunikacja odgrywa bardzo ważną rolę w budowaniu pozycji szefa jako przywódcy[2]. Zdolność do wyrażania wizji jest przecież niczym innym jak jasnym i klarownym przekazywaniem poleceń oraz obowiązków.

Nić porozumienia między szefem a sekretarką jest idealnym zaczątkiem do dobrej i efektywnej relacji zawodowej, która może doprowadzić do wspólnego sukcesu.

Zestawiając powyższe rozważania oraz teorie dotyczące dobrego przywódcy, trudno o zamknięta listę cech oraz umiejętności. Warto jednak zwrócić uwagę, że dobry lider to jednostka o jasno zarysowanych predyspozycjach przywódczych, która szanuje zdanie innych, a także ma bardzo dobrze rozbudowane umiejętności interpersonalne.

 

Drodzy Szefowie, a czy Wy do tych wszystkich cech oraz rad dopisalibyście także swoje doświadczenia?

 

[1] Źródło: Griffin R. W,  Podstawy zarządzania organizacjami,  Warszawa, 1996.

[2] Kanarski L. , Przywództwo we współczesnych organizacjach,  Warszawa, 2005.

1Komentarz

Zostaw komentarz